بــادبادکبـــــــاز

من دیگه قناری هیچ کس نیستم!

پ.ن:تو ذات این بارون که با هر قطره ش یه بلایی سر آدم میاره...

و از ریتم ضربان قلبم لذت می برم..

حس خوبیه که وقت دویدن به هیچی فکر نمیکنی.

و با هر بازدم عمیق که یه صدایی مثل سوت از دهنت بیرون میاد تخلیه میشی..

همیشه دویدن رو دوست داشتم..وقتی گامهات گرم میشن و صورتت گرُ میگیره..

احساس میکنی نباید وایسی!

بعد میخندی و به قول آقا پاشایی با خنده انتقامتو از زندگی می گیری!

خدایا شکرت.

من: چشماتو ببند...سعی کن یکی از احساساتتو که تا حالا نادیدش گرفتی یادت بیاد...

.

منِ منطقی: ای بابا!...تو هم یه چیزیت می شه ها...مگه مریضی سر به سر خودت می زاری؟

.

منِ احساساتی: به من یکی اونجوری نگاه نکن! گفته باشم...برو هر غلطی دلت می خواد بکن!

.

من منطقی رو به من احساساتی: کسی از تو یکی نظر نخواست! هر گندی دلش خواست زد حالا خودشو می کشه کنار!! اصلا اگه تو کلن لالمونی بگیری خیلی چیزا درست می شه..

.

من احساساتی(در حالی که به احساساتش برخورده!)رو به من اصلی:

ببین چیکار میکنی! همه آتیشا از گور تو بلند می شه ها...ما رو عین سگ و گربه میندازی به جون هم و میشینی زل زل نیگا میکنی..

.

من اصلی: خیله خب بابا..! بی جنبه ها! پاشین جمع کنین برین حوصله هیچ کدومتونو ندارم! اه...

.

اگه خدا بخواد امتحانا هم با همه خوبی(!) و بدی و تقلب و زیرآبزنی و خرخونی و...ش تموم شد.

خلاصه چیزی واسه ما نموند جز یه قیافه که روش نمیشه تو آینه نگاه کنه(البته این امر شامل حال آقایون نمیشه دلیشم تابلوه!)

نمی دونم این ترم که ترم آخر خیلی از بچه ها بود دوباره چه بهونه ای قراره ما رو تو محوطه پشت ساختمون دانشگاه دور هم جمع کنه...

جایی که رد شدن گربه دانشگاه و تقلب نوشتن سپیده پشت پنجره ی علیان و همچنین رد شدن آدمای غیبت واجب کافی بود که درباره همه چی حرف بزنیم و بخندیم جز درس!

می دونم بعد از این ترم دلم واسه قیافه خسته(کانهو از سر ساختمون برگشته!)بعد از دانشگاهم تنگ میشه.واسه همه چیز و همه کس حتی پازکی و حیدری!(حراستای دانشگاه)...

اون وقته که مریمو از ترس ریختن ریملاش از گریه منع نمی کنم!

.

.

روزها به سنگینی ودلگیری ظهرهای زمستانی می گذرند.

انگار این روزها خیال رفتن ندارند

و این روزها همه دنیای من خلاصه میشود به پنجره اتاقم

و یک منظره تکراری

منظره تکراری روزهایی که خیال رفتن ندارند

روزها در گذرند...

و چیزی برای گذار ندارند

من:

" نمی تونم

نمی شه

نمی خوام

نمی خواد

نمی نویسم..."